Bir Garip Hayat

 Babamla bankada bir saat geçirdim, çünkü bir havale yapması gerekiyordu. Kendimi tutamadım ve ona sordum: “Baba, neden internet bankacılığını kullanmıyorsun?” Bana baktı ve şöyle dedi: “Niye yapayım ki?” “Şey… Böylece basit bir havale için burada saatler harcamazsın. Hatta market alışverişini bile internetten yapabilirsin. Her şey çok daha kolay olur!” Dijital dünyaya onu da kazandırmak için heyecanla devam ettim. Sonra bana şunu sordu: “Ve bunu yaparsam, artık evden çıkmama gerek kalmayacak mı?” “Kesinlikle!” diye hemen cevapladım. Hatta market alışverişinin bile eve getirildiğini, Amazon’un her şeyi kapıya kadar getirdiğini anlattım. Cevabı beni susturdu. Şöyle dedi: “Bugün bu bankaya geldiğimden beri dört arkadaşımı gördüm. Beni iyi tanıyan çalışanlarla sohbet ettim. Biliyorsun, ben yalnızım… ve bu küçük insan temaslarına ihtiyacım var. Hazırlanıp dışarı çıkmayı, buraya gelmeyi seviyorum. Zamanım var ama benim aradığım şey insanlarla bağ kurmak. İki yıl önce hastalandığımda, me...

   Bir zaman -Allah rahmet etsin- mühim bir zât kayığa binmekten korkuyordu. Onun ile beraber bir akşam vakti, İstanbul'dan köprüye geldik. Kayığa binmek lâzım geldi. Araba yok. Sultan Eyyüb'e gitmeğe mecburuz. Israr ettim. Dedi: "Korkuyorum, belki batacağız!" Ona dedim: "Bu Haliç'te tahminen kaç kayık var?" Dedi: "Belki bin var." Dedim: "Senede kaç kayık garkolur." Dedi: "Bir-iki tane, bazı sene de hiç batmaz." Dedim: "Sene kaç gündür?" Dedi: "Üçyüzaltmış gündür." Dedim: "Senin vehmine ilişen ve korkuna dokunan batmak ihtimali, üçyüz altmış bin ihtimalden bir tek ihtimaldir. Böyle bir ihtimalden korkan; insan değil, hayvan da olamaz!" Hem ona dedim: "Acaba kaç sene yaşamayı tahmin ediyorsun?" Dedi: "Ben ihtiyarım, belki on sene daha yaşamam ihtimali vardır." Dedim: "Ecel gizli olduğundan, herbir günde ölmek ihtimali var; öyle ise üçbin altıyüz günde her gün vefatın muht...