Bir Garip Hayat

İmam-ı Azâm Ebu Hanife Hazretleri (rahmetullahi aleyh), ilmi faaliyetleri yanında ticaretle de meşgul zengin bir zât idi... Gündüz öğlene kadar mescidde talebelerine ders verir, öğleden sonra da ticaret ile uğraşırdı. Bir gün ders verdiği sırada bir adam mescidin kapısına gelip; "Ya İmam! Gemin batmış" dedi. Büyük imam bir an için durduktan sonra; "Elhamdülillah" deyip dersine devam etti... Bir müddet sonra aynı adam yeniden gelip; "Ya İmam! Bir yanlışlık olmuş, batan gemi sizin değilmiş." dedi. İmam-ı Azâm Hazretleri yine; "Elhamdülillah" buyurdular. Haberi getiren adam hayretle; "Ya İmam! Gemin battı dedik elhamdülillah dediniz, batan geminin sizinki olmadığını söyleyince de elhamdülillah dediniz hikmeti ne ola ki?" Büyük İmam buyurdu ki; "Sen gemin battı deyince kalbimi yokladım. Dünya malının yok olmasından, elden çıkmasından dolayı en küçük bir üzüntü yoktu. Bu nedenle hamdettim. Batan geminin benimki olmadığı habe...

  Ermişler, ihtiyacı olmasa bile yüksek fiyatlarla fakir insanlardan basit ürünler satın alır,bazen onlar için gereksiz şeyler alırdı fazladan para öderler. -"Neden böyle yapıyorsun.?" diye sorulduğunda şöyle cevap verirler: -" Bu, insanların onurunu kırmadan, yapılan yardımdır. YOĞURTÇU Osmanlı’da havanın aşırı soğuk olduğu bir günde, ermiş bir zat dışarıyı seyrediyormuş. Yoğurtçunun sesini duyup, hanımına “kap getir yoğurt alayım” der. Hanım “yoğurt var. İhtiyacımız yok” deyince, Mübarek de “Bizim ihtiyacımız yok ama yoğurtçunun ihtiyacı var ki bu soğukta sokaktan üçüncü geçişi…” der…

  Behlül Dânâ Hz. yaşadığı şehirdeki çarşı esnafına yumuşak dille çeşitli nasihatlerde bulunur dururmuş.  Çarşı esnafı bundan rahatsız olmuş. Halife Harun Reşid'e giderek şikayette bulunmuşlar. — Bize karışmasın, günah da bizim, sevap da bizim. Ona ne? Her koyun kendi bacağından asılır, demişler. Harun Reşid de Behlül Dânâ Hz.'ni çağırıp olanları anlatmış. Bir daha onların işine karışmamasını istemiş. Behlül Dânâ Hz. hiç cevap vermemiş. Doğruca kasaba gidip yeni kesilmiş, parçalanmamış bütün bir koyun alarak çarşının ortasına asmış. Çarşı esnafı buna bir anlam verememiş. "Delidir, ne yapsa yeridir" diyerek görmezden gelmiş. Günler geçtikçe koyundan pis kokular gelmeye başlamış. İyice rahatsız olunca gene Harun Reşid'e giderek şikayetçi olmuşlar: — Behlül çarşının ortasına koyunu astı. Koyun koktu. Kokudan duramıyoruz demişler. Harun Reşid çok meraklanmış. Hemen çağırtıp nedenini sormuş. Behlül Hz. — Aman Efendim, demiş. Kime ne zararı var hayvanın? Ken...

Yıkılır Bina Yavaşça Binaları modern zamanların kotlara yapılmış binalarından biriydi.Etrafa mağrur kendini beğenmiş gözlerle bakıyordu. Her bakışıyla nice fakir evsizin gönlünü yıkıyordu. Dışı muhteşemdi. Ne var ki dışı süslü içi dumandan isli  modern zaman bireylerinden bir şahıs gibi bir varlıktı. Kötü bir kulübede wc mutfak aynı evlerde yaşamaktan iyiydi. Mevsimler değişti. Yaz geçti . Sonbahar bitti . Kış geldi nihayet. Yağmurlar Mersinde az   ama öz yağarlardı. Her bir yağış bir sel gibiydi. Müteahhit binayı yaparken daha çok kazanmak daha az harcamak için temele az harcamıştı. Sürekli yağan yağmurlarda kottaki binanın zemini oldukça yumuşamıştı. Ne Kandilli Rasathanesi ne de dünyadaki diğer deprem araştırma merkezleri dün akşamki müthiş sallantıyı kaydetmişti. Bina bir sağa bir sola eğildi yay gibi  öne doğru eğilmeye meyletti nihayet. Apartman sakinleri doluştular binanın önüne ettiler yöneticiye türlü türlü şikayet. Yönetici Volkan Bey  binanın her tür sorun...

Az Kuru Üniversite'ye yeni başlamıştı.  Ekonomik durumu iyi değildi.  Ailesi yeteri kadar para gönderemiyordu.  Mühendislik okuyordu. Çarşıda bir lokantaya girdi; - "Az kuru alabilir miyim? “ dedi. - Lokantacı hali anladı.  Ağzına kadar dolu bir tabak kuru, bir de pilav getirdi. Para ise, sadece az kuru parası aldı. Talebe hergün “az" dedi; lokantacı çoook verdi. Yıllar geçti, okul bitti.  Yıllar daha da geçti.  Talebe zengin bir mühendis oldu. Aklına "az kuru" geldi. Atladı okuduğu şehre gitti.  Çarşıda lokantanın olduğu yere gitti.  Baktı ki lokanta yok.  Hemen esnafa sordu: - "Buradaki lokanta nerede, sahibi nerede? “ Esnaf, - Lokanta kapandı,  amca da az aşağıda oturuyor.  Tarif ettiler. - Talebe gitti evi buldu.  Kapıyı çaldı.  Amca kapıyı açtı. -" Buyurun dedi" - Amca ben yıllar evvel burada okudum.  Hep az istedim,  sen çook verdin. Amca talebeyi hatırlamadı.  O her talebeye öyle yapardı. ...

" İbretlik davranış " Bir hanımefendi anlatıyor : "Biraz fasulye ve biraz pilav alarak bakır bir tepsiye koydum.  Üzerine patlıcan, salatalık ve bir kaç tane kayısı ekledim.... Tam dışarı çıkacaktım ki babam sordu: "- Nereye gidiyorsun kızım ? " "Ninem bunları kimsesiz yaşlı adama götürmemi söyledi" diye cevap verdim. Bunun üzerine babam: "- Şöyle yap.  Mutfaktan bir kaç tabak daha getir.  Her bir şeyi ayrı tabağa koy ve tepsiyi güzelce düzenle.  Yanlarına kaşık, bıçak ve bir bardak su da koy, öyle götür" dedi. Dediklerinin hepsini yaptım ve elimdekileri dedeye götürdüm. Dönünce babama neden böyle yapmamı istediğini sordum.  Babam : "Yemek ikram etmek 'Mal' sadakasıdır.  Bir şeyi düzgün vermek ise 'Gönül' sadakasıdır. Birincisi karnı doyurur; ikincisi ise kalbi doldurur. Birincisi, kimsesiz dedeye, yardım isteyen dilenci hissini verir. İkincisi, yakın bir dost, iyi bir misafir olduğu hissini verir." diye cevap verdi...

*MİRAC RİSALESİ İLK NASIL YAZILDI?* _Şamlı Hafız Tevfik anlatıyor:_ Babam vazife ile şam'a tayin olunca, ailemle beraber ben de şam'a gittim. Orada hafız oldum ve yazıyı öğrendim. Babam orada vefat edince, dedem gelerek beni Barla köyüne getirdi. Hemen Büyük Cami'ye müezzin tayin oldum.  Camiin imamı olan imam efendi de Üstâd'ı gıyaben iyi bilirmiş. Üstâd'ın Barla'ya geldiğini ve Yokuşbaşı'ndaki odaya yerleştiğini işitince, imam efendi, bana: *“Ziyaretine gidelim.”* dedi. Birkaç defa ziyaret ettik, fakat hiç konuşmuyordu. Yatağı bir tahta ranzada idi. Duvara asılı bir torbada Kur'ân-ı Kerim vardı. Başka bir kitap görünmüyordu.