Bir Garip Hayat

 Babamla bankada bir saat geçirdim, çünkü bir havale yapması gerekiyordu. Kendimi tutamadım ve ona sordum: “Baba, neden internet bankacılığını kullanmıyorsun?” Bana baktı ve şöyle dedi: “Niye yapayım ki?” “Şey… Böylece basit bir havale için burada saatler harcamazsın. Hatta market alışverişini bile internetten yapabilirsin. Her şey çok daha kolay olur!” Dijital dünyaya onu da kazandırmak için heyecanla devam ettim. Sonra bana şunu sordu: “Ve bunu yaparsam, artık evden çıkmama gerek kalmayacak mı?” “Kesinlikle!” diye hemen cevapladım. Hatta market alışverişinin bile eve getirildiğini, Amazon’un her şeyi kapıya kadar getirdiğini anlattım. Cevabı beni susturdu. Şöyle dedi: “Bugün bu bankaya geldiğimden beri dört arkadaşımı gördüm. Beni iyi tanıyan çalışanlarla sohbet ettim. Biliyorsun, ben yalnızım… ve bu küçük insan temaslarına ihtiyacım var. Hazırlanıp dışarı çıkmayı, buraya gelmeyi seviyorum. Zamanım var ama benim aradığım şey insanlarla bağ kurmak. İki yıl önce hastalandığımda, me...

   Bir zaman -Allah rahmet etsin- mühim bir zât kayığa binmekten korkuyordu. Onun ile beraber bir akşam vakti, İstanbul'dan köprüye geldik. Kayığa binmek lâzım geldi. Araba yok. Sultan Eyyüb'e gitmeğe mecburuz. Israr ettim. Dedi: "Korkuyorum, belki batacağız!" Ona dedim: "Bu Haliç'te tahminen kaç kayık var?" Dedi: "Belki bin var." Dedim: "Senede kaç kayık garkolur." Dedi: "Bir-iki tane, bazı sene de hiç batmaz." Dedim: "Sene kaç gündür?" Dedi: "Üçyüzaltmış gündür." Dedim: "Senin vehmine ilişen ve korkuna dokunan batmak ihtimali, üçyüz altmış bin ihtimalden bir tek ihtimaldir. Böyle bir ihtimalden korkan; insan değil, hayvan da olamaz!" Hem ona dedim: "Acaba kaç sene yaşamayı tahmin ediyorsun?" Dedi: "Ben ihtiyarım, belki on sene daha yaşamam ihtimali vardır." Dedim: "Ecel gizli olduğundan, herbir günde ölmek ihtimali var; öyle ise üçbin altıyüz günde her gün vefatın muht...

 Hoca bir köye imam olarak atanıyor  Ama cemaat öyle böyle değil  Ağızları bozuk mu bozuk  Her lafın sonunda  A Q Bir gün volkan ölmüş  Beni yakın diye vasiyet etmiş ama  Yine getirmişler hocanın önüne  Hoca sormuş  Nasıl bilirdiniz  İyidi a q Yahu yapmayın etmeyin demiş Hoca tekrar sormuş  Nasıl bilirdiniz  İyidi a q Hoca en sonunda dayanamamış  Gömün A Q   Rabbim kadir Mısıroğlu na rahmet eylesin  Amin

 Yavuz Sultan Selim giyim kuşamına itina etmez, giydiği kaftanı uzun süre sırtından çıkarmazmış O çıkarmayınca vezir vüzera da yeni elbise yaptıramaz olmuş İyice kılıksızlaşmışlar.Ne yapsak da padişahı yeni bir giysi diktirmeye ikna etsek diye düşünürken İran elçisi gelmiş Bunu fırsat bilen paşalar huzura çıkıp 

.                        Temsili Resim Osmanlı devletinin ilk yılları.. Bursa’da bir kişi, satın aldığı atın hemen sonrasında, atın hasta olduğunu fark etti. Onu geri vermek istiyor ancak satan adamın atı geri almayacağından endişe ediyordu. Bu yüzden önce kadıya gidip işi resmi olarak halletmek istedi. Ancak kadıyı yerinde bulamadı, mahkeme ertesi güne kaldı, hasta at ise gece öldü. Adam, ertesi gün olanları kadıya anlattı, ne yapılabileceğini sordu.  Kadı, “Zararını ben ödeyeceğim” dedi. Şaşkınlıkla kadıya bakan adam “Sizin konuyla bir ilginiz yok, niçin siz ödeyeceksiniz ki…” dedi. Kadı, şu manidar cevabı verdi: “Evet, görünürde benim konuyla ilgim yok ama işin aslı öyle değil. Sen dün geldiğinde ben yerimde olsaydım, atı geri verdirirdim, sen de paranı geri alırdın. At da senin elinde değil, sahibinin elinde ölmüş olurdu. Şimdi buna imkân kalmamıştır. Senin zararına benim makamımda bulunmamam sebep oldu. O ...

Bişr-i Hafi. Evliyânın büyüklerinden. Genç. Günah çukuruna düşmüş yuvarlanıyor yuvarlandıkça batıyor... Bir gün Gecesini içki masalarında sabahladığı bir gecenin günü. Sarhoş Evinin yolunu tutturmuş, gidiyor, gitmeye çalışıyor. Yürüyor.  O da ne? Bir kağıt, üstünde Besmele yazılı bir kağıt. İçi cız ediyor. Eğiliyor çamurların içinden Besmele yazılı kağıdı alıyor. Hiç Allah'ın ismi yerde olur mu, çamurlar içinde olur mu, bin bir düşünce bin bir ah ediş. Kağıdı öpüyor, çamurlarını siliyor, temizliyor, evine götürüyor, güzel kokulare sürüyor ve eveinin en güzel yerine asıyor.

KOMŞU DUASI Vaktiyle bir ateşperest, oğlunu evlendirmektedir. Düğün günü çok koyun ve inek kesilir. Et kokuları mahalleyi sarar. Ancak evin bitişiğinde, Müslüman, dul bir kadın, dört yetimiyle yaşamaktadır. Hepsi de günlerdir açtırlar. Kadıncağız, düğün evinin kapısını çalıp, 'ateş' ister. Ancak maksadı başkadır. “Belki yemek verirler” diye gitmiştir. Adam, kadının niyetini anlasa da, bir şey vermez. Kadıncağız, bir daha gidip 'ateş' ister. Yine eli boş döner. Üçüncüde yine öyle. Ama ne olur bilinmez, bu defa acır kadına. Hallerini anlamak için dehlize iner ve dayar kulağını bitişik evin duvarına ve dinler.