Liyakatli Ahlaksızlara Toyota CEO'su ne Yaptı?

 1981 yılında Toyota fabrikasında bazı ekipler üretim hedeflerini sürekli aşıyordu. Klasik yönetim anlayışının refleksi bellidir: Hızlıları ödüllendir, geride kalanlara baskı kur.

Ancak Toyota'nın üretim sisteminin mimarı Taiichi Ohno, masa başında rapor incelemek yerine sahaya inip insanları izlemeyi seçti. 

Karşılaştığı manzara, excel tablolarının söylemediği bir gerçeği yüzüne vurdu.

Kağıt üzerinde başarılı duran ekipler aslında daha yetenekli falan değildi. Sadece problemleri harika saklıyorlardı. Hedefi tutturmak için adımları atlıyor, ufak kusurları görmezden geliyor ve bant durmasın diye sorunu bir sonraki vardiyaya yıkıyorlardı.

Yavaş olarak etiketlenen ekipler ise bambaşka bir şey yapıyordu. Bir hata gördüklerinde üretimi tamamen durduruyor, problemi herkes için görünür kılıyorlardı. Rakamlara bakarsanız başarısızlardı ama gerçekte çok daha şeffaf ve titiz çalışıyorlardı.

Ohno herkesi karşısına alarak radikal bir karar verdi. Üretimi durdurma cesareti gösterenleri terfi ettirdi. Sırf hedefleri tutturmak için hataları gizleyenleri ise uyardı. 

Yöneticiler itiraz etti, kararı ciddi şekilde sorgulandı. Ama zaman Ohno'yu haklı çıkardı. Fabrikada hata oranları düştü, kalite arttı ve uzun vadeli maliyetler dibe vurdu.

Bugün şirketlerin hala ısrarla ıskaladığı nokta tam olarak bu. Sadece sonuçları ödüllendirirseniz, insanlar o sonuca giden süreci sizden ustalıkla saklar. Süreci ve şeffaflığı ödüllendirirseniz, başarı zaten sürdürülebilir hale gelir.

İş dünyasında asıl risk hata yapmak değil. Her şey kusursuz işliyormuş gibi davranmaktır.